اجتماعی

باران‌های سیل‌آسا و بادهای مخرب، جنوب نیوساوت‌ولز را در وضعیت هشدار قرار داده و مقام‌های امدادی از مسافران و کمپ‌نشینان خواسته‌اند پیش از بدتر شدن شرایط، مناطق پرخطر را ترک کنند.

در میانه اضطراب، بی‌خبری و فشار روانی ناشی از تحولات ایران، شماری از تشکل‌های ایرانی در استرالیا با اعلام همبستگی، برای حمایت و همراهی با جامعه ایرانی وارد عمل شده‌اند.

وقتی تلفن‌ها زنگ نمی‌خورند، پیام‌ها بی‌پاسخ می‌مانند و خبرها تکه‌تکه به بیرون نشت می‌کنند، اضطراب از مرزها عبور می‌کند؛ ایرانیان مهاجر، دور از وطن اما گرفتار همان زخم‌اند، با قلبی در ایران و پرسشی مشترک: در روزهایی که صداها خاموش می‌شوند، سهم ما چیست؟

نسیم خادم(Nassim Khadem)، روزنامه‌نگار و گزارشگر ABC News استرالیا، در مقاله‌ای با استناد به گفت‌وگو با یک معترض جوان از داخل ایران می‌نویسد: در میانه قطع کامل اینترنت و سرکوب خونین، بسیاری از معترضان چشم‌انتظار دخالت آمریکا و عملی‌شدن وعده‌های دونالد ترامپ هستند.

دونالد ترامپ با اشاره به گزارش‌هایی درباره توقف کشتار و لغو اعدام‌ها در ایران، بدون عقب‌نشینی از تهدیدهای قبلی، اعلام کرد هر اقدام بعدی آمریکا به راستی‌آزمایی این اطلاعات بستگی دارد.

در روزهایی که نگرانی، اضطراب و بی‌خبری از وضعیت ایران بر زندگی ایرانیان خارج از کشور سایه انداخته، کانون فرهنگی «اکنون» در سیدنی اعلام کرده است که در کنار جامعه ایرانیان استرالیا ایستاده و آماده همراهی و حمایت است.

از آزادی سفر بدون ویزا تا دیوارهای بسته مرزی؛ تازه‌ترین رتبه‌بندی جهانی پاسپورت‌ها نشان می‌دهد شکاف میان کشورهای آسیایی پیشتاز و کشورهایی مانند ایران و افغانستان، عمیق‌تر از همیشه شده است.

در روزهایی که خیابان‌های ایران شاهد خون و خشم است، سکوت مراجع تقلید بیش از هر زمان دیگری به پرسشی جدی بدل شده است؛ سکوتی که برای بسیاری از مردم، نه نشانه احتیاط، بلکه فاصله گرفتن از رنج جامعه تعبیر می‌شود.

آتش‌سوزی گسترده در مرکز ویکتوریا، صدای رادیو و تصویر تلویزیون را در شهرهای بزرگی مانند بندایگو و کسل‌مین خاموش کرد؛ حادثه‌ای که نه‌تنها خانه‌ها و کسب‌وکارها، بلکه زیرساخت‌های حیاتی اطلاع‌رسانی را نیز هدف قرار داده است.

وقتی یک روحانی برجسته اهل سنت، کشتار معترضان را «فاجعه‌ای هولناک و بی‌سابقه» می‌نامد، دیگر نمی‌توان آنچه در خیابان‌های ایران گذشته را صرفاً یک سرکوب معمول دانست؛ رویدادی که به گفته او، نه‌تنها ملت ایران، بلکه وجدان انسان‌های آزاده جهان را به لرزه درآورده است.

در خاموشی‌ای هدفمند، خیابان‌های ایران به صحنه سرکوبی خونین بدل شده‌اند؛ روایت‌ها از ۲ هزار تا ۱۲ هزار کشته خبر می‌دهد و هم‌زمان پیام دونالد ترامپ به ایرانیان منتشر شده است: «کمک در راه است».

تهدیدهای متناقض، پیام‌های لحظه آخری مذاکره و آماده‌باش نظامی؛ واشنگتن در برابر ایران به نقطه‌ای رسیده که هر تصمیمش می‌تواند مسیر بحران را تغییر دهد. اما اگر دونالد ترامپ دستور اقدام بدهد، واقعاً چه سناریوهایی پیش روی آمریکاست؟

هم‌زمان با ادامه سرکوب در ایران و نامشخص بودن شمار قربانیان، نخست‌وزیر استرالیا جمهوری اسلامی را «رژیمی سرکوبگر» خواند و از ایستادن کشورش در کنار مردم ایران سخن گفت.

ایران در آستانه انفجار کامل امنیتی قرار گرفته؛ خیابان‌ها ملتهب، ارتباطات مختل و جان مردم در خطر است، تا جایی که استرالیا و شماری از کشورهای غربی و اروپایی به‌طور رسمی از شهروندان خود خواسته‌اند هرچه سریع‌تر ایران را ترک کنند؛ هشداری کم‌سابقه که عمق بحران را عریان می‌کند.

هم‌زمان با افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت عمومی، دولت استرالیا پیش‌نویس لایحه‌ای گسترده را برای مقابله با نفرت‌پراکنی و سخت‌گیرانه‌تر شدن قوانین سلاح گرم آماده کرده که به‌زودی در پارلمان بررسی خواهد شد.

در ادامه واکنش‌های سیاسی در استرالیا به تحولات ایران، دو نماینده پارلمان این کشور با صدور بیانیه‌هایی جداگانه، سرکوب معترضان در ایران را محکوم کرده و بر حمایت دولت استرالیا از حقوق بشر مردم ایران تأکید کردند.

همزمان با ورود اعتراضات ایران به هفته سوم، گزارش‌های بین‌المللی از اختلال بی‌سابقه جمهوری اسلامی در اینترنت ماهواره‌ای استارلینک حکایت دارد؛ اقدامی که دامنه قطع ارتباطات را وارد مرحله‌ای تازه کرده است.

گزارش نیویورک‌تایمز نشان می‌دهد که هم‌زمان با تشدید سرکوب اعتراضات در ایران، دونالد ترامپ در حال بررسی گزینه‌های حمله نظامی به جمهوری اسلامی است؛ سناریویی که هنوز نهایی نشده اما وارد مرحله تصمیم‌سازی شده است.

در کشوری که مدال جهانی هم سپر جان نیست، گلوله به زبان حکومت بدل شده است؛ مسعود ذات‌پرور، قهرمان بدنسازی جهان، نه در میدان رقابت که در خیابان‌های رشت، تنها به جرم مطالبه حق، با شلیک مستقیم کشته شد.

ایران وارد هفته‌ای شده که دیگر نه خیابان آرام است، نه حکومت مطمئن، و نه جهان ساکت. همزمان با بالا رفتن هزینه اعتراض در داخل، پیام‌های صریح از بیرون مرزها نشان می‌دهد که بحران ایران از یک چالش داخلی عبور کرده و به نقطه‌ای حساس در معادلات سیاسی منطقه و جهان رسیده است.