عبدالله موحد، یکی از بزرگترین اسطورههای تاریخ کشتی ایران و جهان، درگذشت؛ قهرمانی که نهتنها روی تشک بیرقیب بود، بلکه در زندگی نیز به اصول خود پایبند ماند.
به گزارش رادیو نشاط، عبدالله موحد، قهرمان نامدار کشتی آزاد ایران و دارنده مدال طلای المپیک، روز ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ درگذشت؛ چهرهای که نامش برای همیشه در تاریخ ورزش ایران و جهان ثبت شده است.
موحد متولد ۲۹ اسفند ۱۳۱۸ در بابلسر بود و از کودکی با سختیهای زیادی روبهرو شد. او در چهار سالگی پدرش را از دست داد و از همان سالها، همزمان با تحصیل، برای کمک به خانواده کار میکرد.
مسیر ورزشی او ابتدا از شنا و والیبال آغاز شد، اما با تشویق مربیانش وارد کشتی شد؛ تصمیمی که سرنوشت او را تغییر داد. او در ۱۷ سالگی به تهران آمد و بهصورت جدی کشتی را دنبال کرد.
درخشش واقعی موحد از سال ۱۹۶۵ آغاز شد؛ جایی که در رقابتهای جهانی منچستر، با شکست بزرگان کشتی جهان به مدال طلا رسید. این آغاز دوران سلطه او بر کشتی آزاد جهان بود—دورانی که حدود پنج سال ادامه داشت و او را به یکی از بیرقیبترین کشتیگیران تاریخ تبدیل کرد.
اوج افتخارات او در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی رقم خورد؛ جایی که با اقتدار کامل مدال طلای المپیک را به دست آورد. او در مجموع، علاوه بر طلای المپیک، شش مدال طلای جهان و دو طلای بازیهای آسیایی را نیز در کارنامه خود ثبت کرد.
موحد در دوران قهرمانی، چنان بر رقبا تسلط داشت که برخی از کشتیگیران مطرح جهان برای روبهرو نشدن با او، وزن خود را تغییر میدادند.
با این حال، مسیر زندگی او پس از دوران قهرمانی خالی از چالش نبود. پس از المپیک ۱۹۷۲ مونیخ و بهدلیل یک مصدومیت، از ادامه رقابتها بازماند؛ اما در بازگشت به ایران، با محدودیتها و ممنوعالخروجی مواجه شد—موضوعی که خود او بعدها از آن بهعنوان یکی از تلخترین تجربههای زندگیاش یاد کرد.
پس از رفع این محدودیتها، موحد برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و در رشته تربیت بدنی تحصیل کرد. او سالها در این کشور به تدریس مشغول بود، اما با وجود پیشنهاد همکاری از سوی تیم ملی آمریکا، آن را رد کرد.
او دلیل این تصمیم را چنین بیان کرده بود:
«دوست نداشتم چیزهایی را که بلدم به کسی یاد بدهم که برود و ایرانیها را زمین بزند.»
نام عبدالله موحد در میان برترین کشتیگیران قرن بیستم جهان ثبت شده و جایگاه او در تالار مشاهیر کشتی، نشان از تأثیر عمیق او بر این ورزش دارد.
درگذشت این اسطوره، نهتنها برای ورزش ایران، بلکه برای جامعه جهانی کشتی، ضایعهای بزرگ به شمار میرود.