اظهار امیدواری پناهنده کرد ایرانی برای رهایی پناهجویان از هتل پارک ملبورن
استرالیا به داشتن سیستم سخت و انعطافناپذیر در برابر پناهجویان و مهاجران در جهان مشهور است.
به گزارش رادیونشاط، ماه گذشته و وقتی ماجرای اخراج نواک جوکوویچ از این کشور سروصدا بهپا کرد، توجهها بار دیگر به هتل پارک ملبورن جلب شد؛ جایی که صدها پناهجو در آن زندانی هستند.
فرهاد بندش با تعداد انگشتشمار دیگری در برابر پنجرههای بسته پناهجویان محبوس در این هتل میایستند و خواستار آزادی آنها میشوند. فرهاد ۴۰ سال دارد و ۶ سال از عمرش را در اردوگاههای پناهجویان در جزایر مانوس در پاپوآ گینهنو گذرانده است.
دولتهای عمدتا محافظهکار استرالیا از سال ۲۰۱۳ به بعد رسما اعلام کردند که این کشور دیگر به پناهجویان خوشآمد نمیگوید. این کشور به دولت پاپوآ گینهنو پول میدهد تا مهاجران را پیش از رسیدن به خاک استرالیا و ثبت درخواست پناهندگی، همانجا نگهداری کند.
شرایط زندگی در کمپهای جزایر مانوس بسیار وخیم است. دیوان عالی پاپوآ گینه نو در سال ۲۰۱۶ به تعطیلی اردوگاههای پناهجویان رای داد. استرالیا با دولت همسایه به توافق رسید تا پس از بسته شدن اردوگاهها و برای آنکه پای پناهجویان به این کشور نرسد، در همان پاپوآ گینه نو به آنها کارت اقامت موقت داده شود. این راهحل اما در عمل مشکلی را حل نکرد: آب و برق کمپها قطع و همزمان زد و خورد میان مردمان بومی و مهمانان ناخوانده آغاز شد و چندین کشته بر جا گذاشت. با این همه، درهای استرالیا به روی پناهجویان بسته ماند.
فرهاد بندش یکی از معدود پناهجویانی بود که بهدلیل ملاحظات پزشکی و بهلطف تصویب یک قانون جدید توانست وارد استرالیا شود. بر اساس این قانون که مصوب سال ۲۰۱۹ است، پناهجویانی که به دلیل بیماری سخت امکان دریافت خدمات درمانی لازم در پاپوآ گینه نو را ندارند، میتوانند ویزای استرالیا بگیرند.
درست در روز تولد ۳۹سالگی، فرهاد بندش برای درمان افسردگی شدید، استرس و چند بیماری دیگر اجازه ورود به استرالیا را گرفت. او هماکنون با ویزایی محدود مقیم ملبورن است و اجازه کار و تحصیل ندارد. فرهاد میگوید «آزادم اما در واقع فراموش شدهام.» او میخواهد به پناهجویان بلاتکلیف دربند در هتل پارک ملبورن امیدواری بدهد که آنها هم روزی از قفس آزاد میشوند.