یک بانوی ایرانی-استرالیایی: دولت استرالیا اقدام عملی در برابر نقض حقوق بشر در ایران نداشته است
خانم ستاره وزیری بانوی کرد استرالیایی- ایرانی، در ایران متولد شده و در دهه 90 میلادی همراه با خانوادهاش به استرالیا مهاجرت کرده و در حال حاضر در ملبورن زندگی میکند. خانم وزیری که دو دختر نیز دارد، نویسنده و مدافع حقوق زنان بوده و در زمینه کاهش جرائم مالی در صنعت بانکداری فعالیت دارد.
به گزارش رادیونشاط، وی با انتشار مطلبی در گاردین از اینکه دولت دولت استرالیا متناسب با جایگاه خود اقدام عملی در برابر نقض حقوق بشر در ایران نداشته انتقاد کرده و خواهان موضعی قاطعتر از این دولت شده است.
خانم وزیری میگوید، من زن آزاد هستم درحالیکه زنان در سرزمین مادری من از این نعمت محروم هستند. من به عنوان یک استرالیایی با پیشینه کرد ایرانی در طول شش هفته گذشته درگیر طوفانی از احساسات آمیخته با ترس، غرور،اندوه، گناه و امید بودهام.
ترس از امنیت جان میلیونها ایرانی که تحت حاکمیت یک حکومت ظالم زندگی می کنند. اندوه به خاطر کشته شدن شدن بیگناه صدها نفر وهمچنین زندانی و شکنجه وحشیانه هزاران نفر.
احساس گناه برای اینکه صدایی رسا برای دردی نبودم که خیلی خوب با آن آشنا هستم. مرگ بهای نهایی آزادی در ایران است. این نابرابری نباید برای کسی که با حقوق اولیه انسانی زندگی می کند، از بین برود.
ایران کشوراست که قومیتهای مختلف را در خود جای داده است. این کشور از زیباییهای طبیعی فراوان، ریشههای عمیق فرهنگی و تاریخی و مردمی قوی با منشأ قومیتی برخوردار است. 43 سال است که ایران تحت حاکمیت یک رهبر و با ساختار قدرتی که ترس را در دل همان مردمی که برآنها حکومت میکند، انداخته و موجب انزوای این کشوراز جامعه جهانی شده است، اداره میشود. رژیم ایران سابقه نقض حقوق بشرعلیه مخالفان سیاسی، اقلیتهای کرد، بلوچ ، مسلمانان اهل تسنن، بهائیان، جامعه دگرباشان جنسی وغیره را دارد.
رژیم ایران از حربه سانسور برای خفه کردن صدای شاعران، نویسندگان، روزنامه نگاران مخالف و آزاداندیشانی که جرات انتقاد دارند، استفاده کرده است. بدتر ازهمه در این رژیم حقوق اولیه و آزادی نیمی از جمعیت کشور، یعنی زنان نادیده گرفته شده است.
هرچند در ایران زنان از آزادی پوشش، بیان، حقوق برابر در محاکم قضایی و حضور در ردههای بالای تصمیمگیری دولت یا قوه قضائیه محروم هستند؛ اما درصد بالایی از زنان جوان ایرانی تحصیلات دانشگاهی داشته و بالاترین نرخ باسوادی را در خاورمیانه به خودشان اختصاص دادهاند. آنها بالاترین درصد فارغ التحصیلان دانشگاهی در زمینههای علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات را در مقایسه با سایر کشورها دارا هستند.
مرگ مهسا(ژینا) امینی، دختر 22 ساله کرد در جریان بازداشت به دست پلیس گشت ارشاد به جرم عدم رعایت قوانین سختگیرانه حجاب اجباری در 16 سپتامبر، آتش جنبش زنان ایران با مشارکت عمده دانش آموزان دبیرستان و دانشجویان را شعله ور کرد.
نباید فراموش کرد که هدف این جنبش، مبارزه با مذهب نیست، بلکه مقابله با یک سیستم حکومتی و مبارزه برای آزادی ورای مسایل جنسیتی، طبقاتی و مذهبی است. زنان اعم ازمحجبه و بی حجاب; مردان پیر و جوان؛ ایرانیان مذهبی و سکولاردر کنار هم ایستاده و خواهان تغییر رژیم هستند. در کشوری که آزار و اذیت یک زن تنها به دلیل آشکار بودن چند تار مو مجاز است، زنان جوان در تهران و سایر شهرهای بزرگ به خیابانها آمده و شعار "زن، زندگی، آزادی"سر می دهند.
آنها با وجود دستگیری، تحمل شکنجه و تجاوز جنسی باز دست به راهپیمایی در خیابانها می زنند. من به شجاعت و شهامت این شیر زنان احترام میگذارم. اراده پولادین آنها در مبارزه با ظلم و ستم، جامعه جهانی و مهاجران ایرانی خارج کشور، ازجمله استرالیا که به نشانه همبستگی دست به راهپیمایی میزنند را متحیر کرده است.
انقلاب زنان در ایران به انگیزهای برای مبارزه زنان در سراسر جهان علیه نابرابری، عدم اجازه حضور در پستهای ارشد دولتی، شکاف جنسیتی دستمزد و از همه بدتر نقض مداوم حقوق زنان در کشورهایی مانند افغانستان،هند و حتی ایالات متحده، تبدیل شده است.
در این بین واکنش دولت استرالیا پیرامون آنچه در ایران روی میدهد از اهمیت خاصی برخوردار است. موضعگیری استرالیا به عنوان یکی از اعضای کمیسیون جایگاه زن سازمان ملل متحد و همچنین موقعیتی که در جامعه جهانی دارد، باید با تعهد این کشور در حمایت از حقوق بشر در ابعاد بینالمللی وارتقای سطح رفاه اجتماعی، با حصول اطمینان از برابری حقوق زنان و دختران مطابقت داشته باشد. واکنش و اقدام دولت استرالیا حامل این پیام واضح و آشکار، نه تنها برای حکومت ایران بلکه همه مهاجرانی که عاشقانه استرالیا را وطن خود میدانند، خواهد بود که این کشور تنها نظارهگر نقض حقوق بشر نیست.
هرچند دولت استرالیا ضمن اعلام همبستگی، واکنش رژیم ایران در برابر معترضان را محکوم کرده اما من تاکنون شاهد هیچ اقدام عملی از طرف مقامات این کشور نبودهام. درحالیکه کانادا از چند هفته قبل اعمال تحریمهای هدفمند علیه برخی از مقامات دولتی ایران و همچنین وابستگان آنها در ساختار قدرت رژیم را آغاز کرده است.
بدون هیج اقدامی، ما در تعهدات خود نسبت به حقوق بشری که مدعی حمایت از آن هستیم، شکست خواهیم خورد. ما در درک این موضوع که نابرابری و بی عدالتی علیه زنان و اقشارآسیبپذیر در هر نقطه از جهان که باشد، در واقع بیعدالتی علیه همه انسانها محسوب میشود، عاجز و ناکام ماندهایم.